Czym właściwie jest?

Ta dolegliwość jest określana mianem stanu patologicznego skóry, który poza szczególna pielęgnacja potrzebuje także czasami leczenia.
Trądzik dotyczy ok 80% ludzi w różnym wieku, najczęściej w okresie pokwitania.
Za jego powstawanie odpowiedzialny jest testosteron, a właściwie enzym 5alfa reduktaza, który przekształca ten “zwykły testosteron” w jego znacznie
silniejsza postać jaka jest dihydroksy testosteron. Potrafi on stymulować
gruczoły łojowe do większej aktywności czyli wzmożonej produkcji sebum.
Istnieje kilka głównych przyczyn pojawiania się trądziku:

• nieprawidłowe rogowacenie ujść mieszków włosowych – co może być uwarunkowane genetycznie
• występowanie bakterii beztlenowych (propioniumbacterium acnes), które produkują enzym- lipazę rozkładającą trójglicerydy łoju na wolne kwasy tłuszczowe. Zaś one działają drażniąco na ujścia mieszków włosowych osób u których występuje trądzik zaobserwowano zmniejszenie zawartości kwasu linolowego w łoju, co prowadzi do nieprawidłowej keratynizacji przewodów wyprowadzających, gruczołów łojowych oraz nadmiernego rogowacenia ujść mieszków włosowych. W efekcie ewakuacja łoju z gruczołów staje się utrudniona a przewody poszerzone do prowadzi do powstania mikrozaskórników.

Trądzik może wystąpić w każdym wieku.
Najczęściej pojawia się pomiędzy 11 a 13 rokiem życia, nasilić może się w
przedziale 16-18lat. Nie leczony może nawet przetrwać do czwartej dekady życia ze szczególnie nasilonym łojotokiem. Najczęściej ustępuje po okresie pokwitania czyli pomiędzy 21 a 23 rokiem życia. Trądzik pospolity obejmuje ramiona, dekolt, plecy.
Coraz częściej jednak można spotkać trądzik dorosłych czyli adult acne. W przeciwieństwie do trądziku pospolitego lokalizuje się na dolnej części policzków, brodzie oraz szyi.
W schorzeniu tym można wyróżnić różne wykwity niezapalne takie jak:
kostki, zapalne grudki, guzki, cysty, torbiele ropne, zaskórniki zamknięte oraz otwarte.

LECZENIE:

Wybór metody leczenia zależy od postaci trądziku. Łagodne postacie wymagają jedynie leczenia miejscowego, w ciężkich stosuje się leczenie skojarzone – zewnętrzne i ogólne. W leczeniu ogólnym stosuje się antybiotyki, izotretinoinę oraz witaminy o działaniu przeciwłojotokowym.

Podobne artykuły:

1. Nerwice cz.5 Leczenie nerwic może przebiegać dwutorowo. Przyjmuje się, że podstawą leczenia...
2. Znamiona barwnikowe – znamiona błękitne, bezbarwne, Suttona. Znamiona barwnikowe są rozmaicie wyniosłe (od płaskich do guzowatych), mogą...