Łysienie telogenowe dotyczy najczęściej kobiet i polega na przerzedzeniu włosów. Może pojawić się po porodzie, po odstawieniu doustnej antykoncepcji, po chorobie, diecie odchudzającej, bądź w skutek dużego stresu. Leczenie nie jest koniecznie, ponieważ włosy odrastają w ciągu 3-6 miesięcy. Powinno się jedynie usunąć przyczyny łysienia, dodatkowo wspomagając minoksidilem.

Łysienie plackowate występuje rzadziej niż androgenowe. Pojawia się u osób młodych – około 20tego roku życia. Łysienie plackowate prawdopodobnie pojawia się na podłożu autoimmunologicznym, jednak nie możemy wykluczyć czynników genetycznych i neurologicznych. Wypadanie włosów dotyczy okolicy skroniowej i potylicznej, czyli inaczej niż w przypadku łysienia androgenowego. Skóra w obrębie ognisk łysienia nie jest zmieniona chorobowo, bez bliznowacenia, pozostaje gładka. Choroba może postępować zajmując całą skórę głowy, a nawet utraty brwi, rzęs, włosów w okolicy pach i pachwin, oraz owłosienia łonowego. Taka postać nosi nazwę łysienia złośliwego. Łysienie plackowate zazwyczaj pojawia się nagle, może towarzyszyć chorobom tarczycy, bielactwie, bądź reumatoidalnym zapaleniem stawów. W diagnozie stosujemy badanie mikroskopowe włosów dzięki czemu określamy aktywność procesu chorobowego. U niektórych osób w ciągu 1-2 lat możliwy jest samoistny odrost włosów. W leczeniu stosuje się łagodne środki aplikowane miejscowo, które przyspieszają wzrost włosów, należą do nich np. substancje miejscowo drażniące, minoksidil, kortykosteroidy w postaci kremów bądź maści. Można także wykonać zabieg mezoterapii, wstrzykując lek bezpośrednio w miejsce łysienia.

Podobne artykuły:

1. Jak walczyć ze skórką pomarańczową Dla naszych babek i prababek był normalnym stanem, na który...