Dodatkowymi przyczynami łysienia są:

• choroby skóry i przydatków
• wyrywanie włosów przez chorego
• niedobór makro i mikro elementów (żelazo, miedź, cynk, witaminy z grupy B)
• zatrucia substancjami chemicznymi
• choroby narządów wewnętrznych (np. cukrzyca, tarczyca)
• choroby ogólnoustrojowe (zakażenia bakteryjne, choroby wirusowe, grzybice, łojotokowe zapalenie skóry, liszaj płaski).

Lekarz przed przystąpieniem do leczenia powinien zalecić wykonanie serii różnorodnych badań:

• morfologia

• poziom żelaza i witaminy B12

• poziom cukru we krwi

• hormony tarczycy

Jeżeli w obrębie ognisk łysienia pojawiają się krosty, guzki, blizny i
zaczerwienienia powinno się dodatkowo wykonać badanie mikrologiczne – wykluczające grzybicę, bądź badanie histopatologiczne.
Oprócz genetycznych przyczyn łysienia duży wpływ mają także czynniki wewnętrzne i zewnętrzne. Dokładny wywiad, badania fizykalne bądź dodatkowe powinny wskazać przyczynę jak i ułatwić proces dopasowania leków.

Łysienie telogenowe dotyczy najczęściej kobiet i polega na przerzedzeniu włosów. Może pojawić się po porodzie, po odstawieniu doustnej antykoncepcji, po chorobie, diecie odchudzającej, bądź w skutek dużego stresu. Leczenie nie jest koniecznie, ponieważ włosy odrastają w ciągu 3-6 miesięcy. Powinno się jedynie usunąć przyczyny łysienia, dodatkowo wspomagając minoksidilem.

Łysienie plackowate występuje rzadziej niż androgenowe. Pojawia się u osób młodych – około 20tego roku życia. Łysienie plackowate prawdopodobnie pojawia się na podłożu autoimmunologicznym, jednak nie możemy wykluczyć czynników genetycznych i neurologicznych. Wypadanie włosów dotyczy okolicy skroniowej i potylicznej, czyli inaczej niż w przypadku łysienia androgenowego. Skóra w obrębie ognisk łysienia nie jest zmieniona chorobowo, bez bliznowacenia, pozostaje gładka. Choroba może postępować zajmując całą skórę głowy, a nawet utraty brwi, rzęs, włosów w okolicy pach i pachwin, oraz owłosienia łonowego. Taka postać nosi nazwę łysienia złośliwego. Łysienie plackowate zazwyczaj pojawia się nagle, może towarzyszyć chorobom tarczycy, bielactwie, bądź reumatoidalnym zapaleniem stawów. W diagnozie stosujemy badanie mikroskopowe włosów dzięki czemu określamy aktywność procesu chorobowego. U niektórych osób w ciągu 1-2 lat możliwy jest samoistny odrost włosów. W leczeniu stosuje się łagodne środki aplikowane miejscowo, które przyspieszają wzrost włosów, należą do nich np. substancje miejscowo drażniące, minoksidil, kortykosteroidy w postaci kremów bądź maści. Można także wykonać zabieg mezoterapii, wstrzykując lek bezpośrednio w miejsce łysienia.

Łysienie (łac.alopecia) – przejściowe lub trwałe wypadanie włosów na ograniczonej powierzchni lub obejmujące całą owłosioną skórę głowy, bądź innych części ciała. Wyróżniamy 3 rodzaje łysienia.

• androgenowe
• plackowate
• telogenowe

Łysienie androgenowe:

Jest najczęstszą przyczyną utratą włosów, dotyczy ok. 95% przypadków. Nie jest zaliczana do schorzeń, ponieważ jest to cecha dziedziczna, najczęściej od rodzica płci męskiej. To łysienie dotyczy mężczyzn po 40. r.ż., jednak może rozpocząć się już po 20.r.ż.

Oprócz możliwości dziedziczenia istnieją także inne przyczyny np. czynniki hormonalne. Dihydrtestosteron powstający z testosteronu hormon androgenowy, stymuluje mieszki włosowe na skórze brody, a jednocześnie hamuje wzrost włosów na skórze głowy. Włosy stają się coraz cieńsze, oraz krótsze, aż w końcu wypadają. Łysienie androgenowe możemy zdiagnozować na podstawie obrazu klinicznego. Utrata włosów rozpoczyna się na szczycie głowy, oraz w kątach czołowych obszary pozbawione włosów powiększają się aż w końcu dojdzie do ich zlania. Ten typ łysienia nie zajmie okolicy skroniowej jak i potylicznej. Wczesne rozpoczęcie leczenia daje dobre rezultaty, jednym z leków stymulujących odrost włosów jest minoksidyl. Początkowo stosowany był przy leczeniu ciśnienia tętniczego i dzięki temu wykryto iż lek ten pobudza wzrost włosów. Mechanizm jego leczenia polega na rozszerzaniu drobnych naczyń krwionośnych, dzięki czemu dochodzi do lepszego ukrwienia brodawek włosowych. Aplikuje się go dwa razy dziennie na owłosioną skórę głowy. Poprawę wyglądu obserwuje się u 70% pacjentów. Jedynym i największym minusem tego preparatu jest to iż działa on jedynie w momencie stosowania terapii, po zaprzestaniu stosowania włosy nadal wypadają a łysienie zaczyna postępować.
Kolejnym preparatem któremu udowodniono działanie stymulujące odrost włosów jest finasteryt. Lek ten potrafi zmniejszyć stężenie dihydrotestosteronu we krwi,nie wpływając na stężenie testosteronu. W tym przypadku skuteczność wynosi 80%. Lek zażywa się doustnie raz dziennie – po 1 mg. Tak samo jak minoksidil działa jedynie w okresie stosowania. Dodatkowym minusem jest to, iż nie mogą przyjmować go kobiety.

Kolejnym rodzajem pomocy dla osób z łysieniem androgenowym jest przeszczepianie włosów. Zabieg ten polega na wyizolowaniu drobnych wysepek skórnych z mieszkami włosowymi i pokrycie nimi zmienionych “chorobowo” obzarów głowy.Metoda ta jest dobra dla osób u których występuje oporność na leki, jednak jest to najdroższa metoda.
Łysienie androgenowe dotyczy kobiet jak i mężczyzn – u kobiet utrata włosów może mieć charakter zbliżony do łysienia męskiego. Tutaj największą przyczyną mogą być detergenty, farby, lakiery i stres. W leczeniu można stosować minoksidil, bądź preparaty estrogenowe z dodatkowym eliminowaniem czynników prowokujących łysienie.