Choroby psychiczne są najczęściej – nawet wśród ludzi wykształconych – tematem-tabu podejmowanym niechętnie, ze skrępowaniem albo lękiem. A przecież zaburzenia psychiczne to nie tylko schizofrenia czy niedorozwój umysłowy; to także wszelkiego rodzaju nerwice, które zwłaszcza w dobie dzisiejszego świata, przy pełnym napięcia życiu, stały się groźnymi chorobami społecznymi.
Z problemem nerwic łączy się występowanie rozmaitych innych objawów mających niekiedy charakter nerwicowy. Często towarzyszą one innym zaburzeniom i nazywane są czasem wprost „nerwicami” lub objawami nerwicowymi. Można tu wymienić np. zjawiska moczenia się dzieci w nocy, utrzymujące się czasami latami, nasilające się w pewnych warunkach, ustępujące w innych. Charakter nerwicowy przypisuje się też niektórym postaciom jąkania. U dzieci występują również w pewnych okolicznościach wymioty i zaburzenia łaknienia, przy czym mechanizm tych zjawisk jest dość zbliżony do nerwicowych.
Nerwica w psychologii uważana jest za chorobę osób chorych umysłowo. Istnieją jej różne odmiany, np:

• nerwica lękowa,
• nerwica natręctw,
• depresja.

Główną nieprawidłowością występującą u chorych wydaje się być zmiana nastroju, podczas gdy kontakt z rzeczywistością jest nie zmieniony. Przeciwieństwem takiego zachowania są psychozy. Na nerwicę najbardziej narażone są osoby, które żyją w bardzo silnym stresie. Przykładem mogą być żołnierze stacjonujący na froncie. Ta forma choroby nazywana jest nerwicą frontową in. neurozą, po raz pierwszy została rozpoznana na froncie podczas I wojny światowej.