Bielactwo.
Są to odbarwienia skóry mogące występować w różnych miejscach a także w obrębie piersi. Na bielactwo nie ma skutecznego lekarstwa tak samo jak i przyczyna występowania nie jest do końca słaba. Leczenie może polegać na podawaniu doustnie wyciągu z dziurawca lub zewnętrznie na ewentualnym naświetleniu promieniami UV. Najczęściej zalecanym sposobem tuszowania są pudry i kremy.

Tatuaż.
Jest zaliczany do zmiany skórnej spowodowanej wprowadzeniem barwnika w skórę. Tatuaż na piersiach u kobiet występuje jednak rzadko, najczęściej można spotkać ingerencję w skórę tylko w przypadkach powypadkowych. Pod skórę dostaje się kurz, proch itp. Wszystko można usunąć chirurgicznie.

Znamiona barwnikowe.
Są to plamy bądź zgrubienia w skórze różnej wielkości, barwy, różnego kształtu. Niektóre znamiona mogą być owłosione. Znamiona znajdujące się w okolicach piersi podlegają stałej kontroli i obserwacji. Jeżeli zauważone zostaną jakieś zmiany i nieprawidłowości należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem. Każde znamię barwnikowe narażone na promieniowanie UV czy mechaniczne drażnienie może zmienić się w nowotwór. Do znamion o największym ryzyku przekształcenia się w czerniaka należą znamiona płaskie i lekko wypukłe, nieowłosione o gładkiej powierzchni, ciemnobrązowe lub prawie czarne. Najlepszym rozwiązaniem jest ich chirurgiczne usunięcie.

Brodawki łojotokowe.
Najczęściej występują po 35. roku życia. Są to wyniosłe, brodawkujące zmiany pokryte żółtawą bądź brunatnoczarną warstwą rogową. Najczęściej występują na tułowiu lecz na piersiach również mogą się pojawić w okolicach podsutkowych. Brodawki łojotokowe w okolicach sutkowych mogą ulegać stanom zapalnym i maceracji, dlatego pojawiające się w tych okolicach powinny być usuwane. W innych miejscach wystarczy obserwacja.

Rozstępy skórne.
Mogą być barwy białej bądź sinej. Występowanie spowodowane jest przerwaniem spoiny łącznej podczas nadmiernego rozciągnięcia skóry. Mogą występować na udach, biodrach, brzuchu i także na piersiach. Rozstępy skórne mogą występować przy gwałtownym wzroście wagi jak i przy gwałtownym jej spadku. Rozstępy mogą  występować  u kobiet otyłych podczas opadania piersi, w czasie ciąży, na skutek zaburzeń hormonalnych. W leczeniu rozstępów duże znaczenie ma profilaktyka, czyli stała pielęgnacja polegająca na wzmocnieniu tkanki łącznej, zwłaszcza włókien elastycznych. Kobiety powinny wcierać w skórę piersi kremy odżywcze, regeneracyjne zawierające witaminę A.

Owłosienie piersi.
Jest związane z nadmiernym owłosieniem na ciele spowodowanym zaburzeniom hormonalnym bądź jest uwarunkowane genetycznie. Jest to trudny i ważny problem kosmetyczny. Do usunięcia owłosienia stosuje się zabiegi, które tylko czasami dają trwalszy efekt. Elektrokoagulacja i elektroliza niszczą cebulkę włosa – są dość skuteczne w przypadku depilacji piersi. Niewielkie ilości włosów można usunąć pęsetą po uprzednim zdezynfekowaniu skóry. Przemywanie włosów wodą utlenioną może je rozjaśnić, a po kilku zabiegach mogą ulec wykruszeniu. Jednym ze sposobów nie polecanych  jest usuwanie owłosienia piersi za pomocą wosku.

Ostuda.
Jest to szarożółtobrązowa plama, niekiedy występująca na skórze piersi, na czole, wokół ust, u kobiet w czasie ciąży, a także przy stosowaniu doustnej antykoncepcji. Jest to problem kosmetyczny trudny w leczeniu. W tym przypadku można stosować kremy i pudry tuszujące defekt.

Piegi są to żółto-brunatne plamki, dość dobrze ograniczone od skóry otoczenia, leżące w poziomie skóry. Mogą być różnej wielkości, występują bardzo licznie, mogą się grupować. Najczęściej występują na twarzy, dekolcie, przedramionach i grzbietach rąk. Ulegają nasileniu w okresie letnim. Występują pod wpływem promieni słonecznych, zwłaszcza wiosennych. Występuje częściej u dzieci i młodzieży. Sprzyja temu skłonność osobnicza, czyli częściej piegi zdarzają się u blondynów i rudowłosych. Stosuje się środki złuszczające, a także kwas witaminy A, oraz środki odbarwiające. Mogą także ustępować samoistnie. Zapobieganie polega na unikaniu światła słonecznego w celu ochrony stosuje się maści, a także pudry ochronne.

Plamy piegowate lub soczewicowate. Są to zmiany większe od piegów, barwy jasno lub ciemnobrunatnej. Ciemnieją pod wpływem słońca. Są odmianą znamion barwnikowych. Mogą także występować w okolicach zakrytych. Leczenie i zapobieganie jest takie samo jak w przypadku piegów.

Plamiste przebarwienia przypominające mapę geograficzną, są zwane ostudami. Jest to również zaburzenie barwnikowe skóry, występujące na twarzy, najczęściej u kobiet z zaburzeniami wewnątrz wydzielniczymi, w ciąży, oraz chorobach wątroby. Leczenie jest przyczynowe hormonalne bądź wątrobowe, natomiast po ciąży na ogół ustępują. Można stosować maści odbarwiające i złuszczające ostudy należy chronić przed światłem słonecznym.
Ingerencją w zabarwienie skóry jest również tatuaż.

Wyróżniamy jego trzy rodzaje:

• sztuczny,
• leczniczy,
• wypadkowy.

Sztuczny polega na wprowadzeniu barwnika za pomocą głębokiego wkłucia igły do skóry właściwej. Wykonywany jest w celach religijnych, bądź przy specjalnym upodobaniu.

Tatuaż lecznicy jest to maskowanie ognisk chorobowych przez celowe wprowadzenie barwnika koloru skóry.

Natomiast tatuaż wypadkowy to inkrustacja skóry cząsteczkami żwiru, piasku, np. przy wypadkach drogowych, prochu przy postrzale. Leczenie jest chirurgiczne, czasami nawet z przeszczepianiem, przy małych ogniskach stosuje się metodę koagulacji.

Każde ze znamion pojawiających się na naszym ciele może stać się znamieniem złośliwym. Dlatego zawsze po zaobserwowaniu takich zmian należy zgłosić się do lekarza. W ciągu naszego życia liczba znamion zmienia się. Ciało należy ciągle obserwować!

Istnieją także zaburzenia barwnikowe skóry. Jest to bielactwo nabyte, piegi, plamy piegowate, lub soczewicowate, ostuda i tatuaż.

Bielactwo nabyte są to ograniczone, odbarwione plamy na ciele, z charakterystycznym przebarwieniem na obwodzie. Jeśli dotyczą głowy, wzgórka łonowego lub okolic pachowych, włosy na tych obszarach mają siwe zabarwienie. Często występuje rodzinnie, w każdym wieku lub u obu płci, głównie na twarzy, kończynach, tułowiu, czyli okolicach uszu i narządów płciowych. Zmiany mogą się szerzyć i zajmować duże obszary ciała, nawet całą skórę. Przebieg choroby jest przewlekły, opisywane są przypadki samoistnego ustępowania. Przyczyna tego nie jest znana. Pewne znaczenie mają stresy i zaburzenia hormonalne. Istotą choroby jest ogniskowe zahamowanie tworzenia się barwnika melaniny w skórze. Rozpatruje się autoimmunologiczny charakter zmian (przeciwciała przeciwmelaninowe). Choroba jest defektem kosmetycznym, nie sprawia dolegliwości i stanowi jedynie problem psychologiczny. Leczenie jest bardzo trudne, stosuje się środki światłouczulające miejscowo i ogólnie, po czym naświetla plamy odbarwione promieniami nadfioletowymi, długim nadfioletem lub słońcem. Możliwe jest tuszowanie plam bielaczych (tylko samych plam, nie otoczenia). Przeciwwskazana jest witamina C, która działa odbarwiająco. Naświetlenie bez zezwolenia lekarza leczącego nie jest wskazana gdyż możliwe są oparzenia.

Znamiona barwnikowe są rozmaicie wyniosłe (od płaskich do guzowatych), mogą być uszypułowane, o powierzchni gładkiej lub brodawkującej, niekiedy mogą być owłosione, o zabarwieniu ciemnym lub jasnobrunatnym. Występują w różnych miejscach na ciele.
Człowiek przeciętnie ma od 30 do 50 znamion.

Biorąc pod uwagę możliwość zezłośliwienia najbardziej niebezpieczne są znamiona płaskie, nie owłosione i bardzo ciemne, umiejscowione w miejscach ciągłego drażnienia (stopy, dłonie itp.)
Objawem zezłośliwienia znamienia jest nagłe powiększanie się, zmiana zabarwienia i wzrost brodawkujący powierzchni, stan zapalny, krwawienie, owrzodzenie.
Ze wskazań kosmetycznych lub w razie przewlekłego drażnienia leczenie wyłącznie chirurgiczne, najlepiej przed okresem pokwitania. Znamię nie drażnione, nie wskazujące cech przemiany złośliwej może nie być leczone, ale należy je obserwować i bezwzględnie chronić przed działaniem słońca. Nie wolno opalać skóry ze zmianami barwnikowymi.

Istnieją trzy odmiany znamion barwnikowych:

• znamiona błękitne,
• bezbarwne,
• znamię Suttona.

Znamię błękitne imituje plamę wykonaną niebieskim długopisem. Nie złośliwieje; nie wymaga leczenia, ale możemy usunąć je chirurgicznie.

Znamię bezbarwne jest to odbarwiona plama, czyli pozbawiona barwnika, melaniny przypominająca bielactwo, bez przebarwień na obwodzie. Leczenie jest nie możliwe, zmianę tą możemy jedynie tuszować.

Znamię Suttona, jest to biała odbarwiona plama, jak w bielactwie nabytym, z ciemnym środkiem jak w znamieniu barwnikowym. Ciemny środek może zniknąć. Znamię to nie wymaga leczenia, można usunąć je chirurgicznie.