Łuszczyca stawowa jest jedną z najmniej przyjemnych i najtrudniejszych w wyleczeniu odmian łuszczycy. Będzie ona dotyczyła około trzeciej części wszystkich pacjentów posiadających łuszczycę. Jeśli chodzi o klasyfikację tego schorzenia jest to zapalenie stawów kręgosłupa, które w części przypadków może być tak ciężkie jak reumatyczne zapalenie stawów i prowadzić do stałego inwalidztwa.

Cały czas nie wiemy, czy łuszczyca tego rodzaju oprócz predyspozycjami genetycznymi będzie mogła powstawać i kształcić się w jakich innym sposób. Zazwyczaj łuszczyca skóry wyprzedzać będzie pojawienie się zapalenia stawów o dobre kilka lat nie jest to więc choroba, której objawy ukazują się w jednym momencie. Osoby posiadające łuszczycę nie mogą mieć więc pewności, że łuszczyca stawowa nie dotknie przez przypadek także nich. Objawiać będzie się sztywnością stawów, bólami, obrzękami oraz nadwrażliwością, oprócz tego nasza ruchomość będzie obniżona, często towarzyszyć mogą bóle kręgosłupa oraz zmęczenie. Zauważalne są także przemiany paznokciowe, zapalenie spojówek oraz charakterystyczne zmiany w badaniach obrazowych.

Zwalczenie łuszczycy stawowej do najprostszych należeć nie będzie. Na początku stosuje się leki, które mają na celu zniwelowanie przede wszystkim najbardziej ryzykownych dla zdrowia i życia objawów choroby, a mianowicie zapalenia stawów. Jeśli uda się tego pokonać dopiero potem lekarze zajmują się sprawą łuszczycy, z którą w pospolitej formie idzie prawie normalnie funkcjonować.

Farmakologiczne sposoby na łuszczycę stawową nie zawsze są jednak wystarczające i w tym przypadku konieczne jest przeprowadzenie operacji, szczególnie w momencie kiedy stawy znajdować będą się w coraz gorszym stanie. Operacja taka ma zahamować proces degeneracji naszych stawów i sprawić, aby rozwijały się one normalnie, czy też aby nie były atakowane przez różnego rodzaju patologiczne i wyniszczające formy. Ciągłe głównym mankamentem jest fakt, że zdiagnozowanie łuszczycy stawowej nie jest możliwe w bardzo wczesnych etapach z tego też powodu w momencie kiedy zostanie ona odkryta pacjent posiada już zmiany w budowie swoich stawów.

Naczyniaki.
Są to płaskie lub guzkowate zmiany. Powstają w wyniku niewłaściwego rozrostu naczyń krwionośnych. Są różnej wielkości. Maja charakterystyczną barwę od różowej do ciemnoczerwonosinej, przy ucisku mogą na chwilę blednąć. W obrębie piersi wymagają ścisłej obserwacji i każda niepokojąca zmiana powinna zostać skontrolowana. W większości przypadków jest to jednak zwykły defekt kosmetyczny. Jeżeli występuje duża liczba małych naczyniaków gwiaździstych w obrębie tułowia bądź piersi może być to objaw pewnych chorób i uszkodzenia wątroby. Po 40. roku życia mogą pojawiać się naczyniaki starcze czyli bardzo małe, rubinowe, wypukłe bądź płaksie wytwory skórne. Istnieje także coś takiego jak naczyniaki guzowate, które deformują pierś i są zaliczane do zmian które powinny zostać usunięte operacyjnie.

Włókniaki.
Miękkie guzki, niektóre bardzo cienkie, mogą być także twarde, ich średnica nie jest większa niż 1cm. Włókniaki rozległe wymagają leczenia chirurgicznego. Poza usunięciem wymagają leczenia endokrynologicznego. Mogą być objawem zaburzeń hormonalnych. Jak każda zmiana skórna w obrębie której widać zmiany powinna zostać skonsultowana z lekarzem.

Bliznowce.
Mogą one występować np. po oparzeniach, elektrokoagulacji, wyciskaniu zaskórników bądź w bliznach pooperacyjnych. Są to różnej wielkości guzki, gładkie i lśniące. Początkowo mają barwę sinoczerwoną. Klatka piersiowa, nadbrzusze, kark, ramiona i podudzia są to miejsca gdzie bliznowce wykazują największą skłonność do pojawiania się. Nie ulegają zwyrodnieniom i zezłośliwieniom co niektórych może pocieszyć Zmiany tego typu jednak nie mogą samoistnie ustąpić, leczenie ich zalicza się do dość trudnych. Zalecane są opatrunki z preparatów zawierających wyciąg z cebuli, alantoinę, heparynę. Można także wstrzykiwać doogniskowo sterydy. Jeżeli zmiany są długotrwałe można zastosować leczenie chirurgiczne.

Bielactwo.
Są to odbarwienia skóry mogące występować w różnych miejscach a także w obrębie piersi. Na bielactwo nie ma skutecznego lekarstwa tak samo jak i przyczyna występowania nie jest do końca słaba. Leczenie może polegać na podawaniu doustnie wyciągu z dziurawca lub zewnętrznie na ewentualnym naświetleniu promieniami UV. Najczęściej zalecanym sposobem tuszowania są pudry i kremy.

Tatuaż.
Jest zaliczany do zmiany skórnej spowodowanej wprowadzeniem barwnika w skórę. Tatuaż na piersiach u kobiet występuje jednak rzadko, najczęściej można spotkać ingerencję w skórę tylko w przypadkach powypadkowych. Pod skórę dostaje się kurz, proch itp. Wszystko można usunąć chirurgicznie.

Znamiona barwnikowe.
Są to plamy bądź zgrubienia w skórze różnej wielkości, barwy, różnego kształtu. Niektóre znamiona mogą być owłosione. Znamiona znajdujące się w okolicach piersi podlegają stałej kontroli i obserwacji. Jeżeli zauważone zostaną jakieś zmiany i nieprawidłowości należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem. Każde znamię barwnikowe narażone na promieniowanie UV czy mechaniczne drażnienie może zmienić się w nowotwór. Do znamion o największym ryzyku przekształcenia się w czerniaka należą znamiona płaskie i lekko wypukłe, nieowłosione o gładkiej powierzchni, ciemnobrązowe lub prawie czarne. Najlepszym rozwiązaniem jest ich chirurgiczne usunięcie.

Brodawki łojotokowe.
Najczęściej występują po 35. roku życia. Są to wyniosłe, brodawkujące zmiany pokryte żółtawą bądź brunatnoczarną warstwą rogową. Najczęściej występują na tułowiu lecz na piersiach również mogą się pojawić w okolicach podsutkowych. Brodawki łojotokowe w okolicach sutkowych mogą ulegać stanom zapalnym i maceracji, dlatego pojawiające się w tych okolicach powinny być usuwane. W innych miejscach wystarczy obserwacja.

Rozstępy skórne.
Mogą być barwy białej bądź sinej. Występowanie spowodowane jest przerwaniem spoiny łącznej podczas nadmiernego rozciągnięcia skóry. Mogą występować na udach, biodrach, brzuchu i także na piersiach. Rozstępy skórne mogą występować przy gwałtownym wzroście wagi jak i przy gwałtownym jej spadku. Rozstępy mogą  występować  u kobiet otyłych podczas opadania piersi, w czasie ciąży, na skutek zaburzeń hormonalnych. W leczeniu rozstępów duże znaczenie ma profilaktyka, czyli stała pielęgnacja polegająca na wzmocnieniu tkanki łącznej, zwłaszcza włókien elastycznych. Kobiety powinny wcierać w skórę piersi kremy odżywcze, regeneracyjne zawierające witaminę A.

Owłosienie piersi.
Jest związane z nadmiernym owłosieniem na ciele spowodowanym zaburzeniom hormonalnym bądź jest uwarunkowane genetycznie. Jest to trudny i ważny problem kosmetyczny. Do usunięcia owłosienia stosuje się zabiegi, które tylko czasami dają trwalszy efekt. Elektrokoagulacja i elektroliza niszczą cebulkę włosa – są dość skuteczne w przypadku depilacji piersi. Niewielkie ilości włosów można usunąć pęsetą po uprzednim zdezynfekowaniu skóry. Przemywanie włosów wodą utlenioną może je rozjaśnić, a po kilku zabiegach mogą ulec wykruszeniu. Jednym ze sposobów nie polecanych  jest usuwanie owłosienia piersi za pomocą wosku.

Ostuda.
Jest to szarożółtobrązowa plama, niekiedy występująca na skórze piersi, na czole, wokół ust, u kobiet w czasie ciąży, a także przy stosowaniu doustnej antykoncepcji. Jest to problem kosmetyczny trudny w leczeniu. W tym przypadku można stosować kremy i pudry tuszujące defekt.

Piegi są to żółto-brunatne plamki, dość dobrze ograniczone od skóry otoczenia, leżące w poziomie skóry. Mogą być różnej wielkości, występują bardzo licznie, mogą się grupować. Najczęściej występują na twarzy, dekolcie, przedramionach i grzbietach rąk. Ulegają nasileniu w okresie letnim. Występują pod wpływem promieni słonecznych, zwłaszcza wiosennych. Występuje częściej u dzieci i młodzieży. Sprzyja temu skłonność osobnicza, czyli częściej piegi zdarzają się u blondynów i rudowłosych. Stosuje się środki złuszczające, a także kwas witaminy A, oraz środki odbarwiające. Mogą także ustępować samoistnie. Zapobieganie polega na unikaniu światła słonecznego w celu ochrony stosuje się maści, a także pudry ochronne.

Plamy piegowate lub soczewicowate. Są to zmiany większe od piegów, barwy jasno lub ciemnobrunatnej. Ciemnieją pod wpływem słońca. Są odmianą znamion barwnikowych. Mogą także występować w okolicach zakrytych. Leczenie i zapobieganie jest takie samo jak w przypadku piegów.

Plamiste przebarwienia przypominające mapę geograficzną, są zwane ostudami. Jest to również zaburzenie barwnikowe skóry, występujące na twarzy, najczęściej u kobiet z zaburzeniami wewnątrz wydzielniczymi, w ciąży, oraz chorobach wątroby. Leczenie jest przyczynowe hormonalne bądź wątrobowe, natomiast po ciąży na ogół ustępują. Można stosować maści odbarwiające i złuszczające ostudy należy chronić przed światłem słonecznym.
Ingerencją w zabarwienie skóry jest również tatuaż.

Wyróżniamy jego trzy rodzaje:

• sztuczny,
• leczniczy,
• wypadkowy.

Sztuczny polega na wprowadzeniu barwnika za pomocą głębokiego wkłucia igły do skóry właściwej. Wykonywany jest w celach religijnych, bądź przy specjalnym upodobaniu.

Tatuaż lecznicy jest to maskowanie ognisk chorobowych przez celowe wprowadzenie barwnika koloru skóry.

Natomiast tatuaż wypadkowy to inkrustacja skóry cząsteczkami żwiru, piasku, np. przy wypadkach drogowych, prochu przy postrzale. Leczenie jest chirurgiczne, czasami nawet z przeszczepianiem, przy małych ogniskach stosuje się metodę koagulacji.

Każde ze znamion pojawiających się na naszym ciele może stać się znamieniem złośliwym. Dlatego zawsze po zaobserwowaniu takich zmian należy zgłosić się do lekarza. W ciągu naszego życia liczba znamion zmienia się. Ciało należy ciągle obserwować!