Jaka jest różnica pomiędzy wybielaniem u dentysty a wybielaniem za pomocą past kupionych w aptekach bądź drogeriach?
Wszelkiego rodzaju pasty zawierają środki ścierające typu krzemionki, pyl diamentowy, sodę, które polerują powierzchnię zębów i usuwają z ich powierzchni osady. Jeżeli pacjent po kilku zastosowaniach uzyskuje satysfakcjonujący efekt, to bardzo dobrze. Jednak nie należy zbyt często stosować tego typu past, ponieważ grozi to starciem powierzchni zębów, co objawia się ubytkami na wysokości szyjek zębowych. Osoby mające odsłonięte szyjki zębów, (czyli miejsca które już nie są ochraniane twardym szkliwem) muszą unikać past ścierających, sprzedawanych jako tzw. wybielające.

Wybielanie profesjonalne polega na wyzwoleniu kontrolowanych i prostych procesów chemicznych w obrębie przebarwień które wniknęły  strukturę zębów. Nasze zęby na skutek starzenia się i tego co spożywamy zbierają w swoje mikropory związki organiczne kawy, herbaty, wina, coli, czerwonych i pomarańczowych soków itd. Działanie specjalnymi preparatami powodujemy rozłożenie skomplikowanych związków organicznych na dwutlenek węgla i wodę. Proces ten pod względem chemicznym jest bezpieczny a zarazem pozwala uzyskać biały kolor uzębienia.

Czy znamy lepsze metody wybielania?
Znamy pojęcie wybielanie laserowe bądź za pomocą lamp diodowych. Są to zwykle metody wybielania natychmiastowego przy użyciu preparatów komponowanych tak, aby podczas naświetlania powstał 30% nadtlenek wodoru, który jest substancją wybielającą. Ten sam nadtlenek powstaje w momencie wybielania np. metoda nakładkową. Lampy używane do wybielania są niesłusznie zwane laserami, a zabieg nie różni się niczym oprócz ceny i wrażenia pacjenta, że do jego zębów są stosowane nowe technologie.

Wybielanie zębów metodą nakładkową kosztuje około 650 złotych, natomiast wybielanie gabinetowe około 800- 1tys złotych.

Wyżej wymienione sposoby wybielania są skierowane do osób z naturalnym uzębieniem, jednak to nie przekreśla dostępu do białego uśmiechu osób z martwymi zębami. Jest jednak jeden warunek- jeśli ich przebarwienie wynika z zastosowanych wewnętrznie preparatów, to wymagają one innego wewnętrznego rodzaju wybielania. Nie wybielą się na pewno mosty porcelanowe, korony i wypełnienia. Dlatego czasem po wybielaniu warto wymienić widoczne z przodu wypełnienia na jaśniejsze. Robi się to nie wcześniej niż 2 tygodnie po zakończeniu wybielania, dopiero po takim czasie ustala się kolor zębów.
Takie wybielanie trwa kilka dni, do zęba jest zakładana odpowiednia mieszanka substancji wybielających, które powoli nasączając ząb powodują odbarwienie tkanek przez utlenienie substancji organicznych – węgłowodorów cyklicznych, którymi są zwykle barwniki. Co kilka dni jest konieczna wymiana mieszanki na nową, przy czym za każdym razem ząb jest bardzo starannie zamykany, aby substancje nie wydostały się z komory zęba. Cena wynosi około: 250 złotych za każdy ząb.

Czy wybielanie tymi metodami jest trwałe?
Oczywiście jest trwałe, jednak o to musi postarać się głównie pacjent. Główną zasadą jest zmiana nawyków żywieniowych, jeżeli pacjent tego nie zrobi to istnieje prawdopodobieństwo, że jego zęby nie będą ciągle białe. Wtedy wystarczy zrobić już znacznie krótszą i nie tak kosztowną sesję wybielania.

W gabinecie dentystycznym można wykonać wybielanie zębów na dwa sposoby:

• metodą gabinetową czyli natychmiastową,
• z użyciem szyny nakładkowej (na noc).

Obie metody pozwalają na wybielenie zębów o wiele tonów.

Wybielanie nakładowe? – przebieg zabiegu
Pacjent ma wykonane w gabinecie wyciski zębów. Na ich podstawie w laboratorium przygotowywane są indywidualne dla niego, cienkie, przezroczyste nakładki. Otrzymuje je na kolejnej wizycie wraz z zestawem strzykawek preparatu wybielającego o stężeniu 10% lub 15% w zależności od wrażliwości zębów. Nakładki są przymierzane a pacjent zostaje poinformowany jak aplikować żel. Wybielać najlepiej jest w nocy, lub nosić nakładki kilka godzin w ciągu dnia. Już po 2 aplikacjach różnica jest widoczna. Ale żelu wystarcza najczęściej na 2 tygodnie. Nakładki służą pacjentowi długo. W razie konieczności można do nich aplikować preparat przeciw nadwrażliwości pozabiegowej. Po roku pacjent może sobie dokupić 1 strzykawkę preparatu i powtórzyć wybielanie ( wystarcza 1-2 aplikacje by utrzymać efekt). Do nakładek można też aplikować preparaty zawierające fluor w celu profilaktyki próchnicy. Wszystko oczywiście po ustaleniu ze swoim dentystą. Metoda  nakładkowa  jest bezpieczniejsza i daje ładniejsze efekty opalescencji. Jednak  wymaga trochę cierpliwości ze strony pacjenta.

Wybielanie natychmiastowe? – przebieg zabiegu
Przed zabiegiem pacjent ma dokładnie oczyszczone zęby. Lekarz światłoutwardzalnym żelem smaruje dziąsła (dla ich ochrony). Następnie preparatem zawierającym ok 30% nadtlenku wodoru, pokrywa zęby pacjenta. Zabieg trwa ok 40 min. Czasem żeby osiągnąć pożądany efekt trzeba go powtórzyć na kolejnej wizycie.

Czy wybielanie jest szkodliwe?
W Polsce rozjaśnianie zębów stosuje się od ok. 10 lat,jednak w krajach Europy Zachodniej, a już szczególnie w Stanach Zjednoczonych zabiegi te są prowadzone od co najmniej 50ciu lat. Dlatego też znane już są chyba wszystkie zjawiska, które mogą towarzyszyć wybielaniu.
Wybielanie za pomocą środków zawierających nadtlenek karbamidu, lub też nadtlenek wodoru nie jest szkodliwe,

• nie powoduje zmian chemicznych w strukturze zęba,
• nie osłabia jego odporności na próchnicę,
• nie powoduje stanu zapalnego miazgi zębów.

Reakcje niepożądane:
U osób z wrażliwym uzębieniem w parę godzin po wybieleniu, szczególnie wykonywanym metodą natychmiastową może wystąpić uczucie nadwrażliwości, które mija po kilku kolejnych godzinach. Kolejnym niepożądanym skutkiem może być podrażnienie dziąseł przez preparat wybielający, jeżeli pacjent zbyt dużo go zaaplikuje do nakładki. Preparat zamiast kontaktować się z powierzchnią zęba wypływa na dziąsła i zalega tam przez wiele godzin. W tym przypadku oparzone dziąsła goją się w 1-2 dni.

Jak postępować po zabiegu?
Należy unikać pokarmów i napojów barwiących przez co najmniej 2 tygodnie. Miejsca usuniętych przebarwień powinny być wypełnione wzmacniającymi szkliwo substancjami mineralnymi znajdującymi się w ślinie, lub dostarczanymi przez pasty i płukanki do pielęgnacji.

Algi - jest to polska nazwa botaniczna glonów, samożywnych, wodnych roślin zarodkowych. Powstają tam gdzie mają dostęp do światła i wody. Niektóre żyją jako organizmy jednokomórkowe, inne jako kolonie komórek.
Algi są stosowane w terapiach kosmetycznych do wielu celów. Różne ich odmiany są albo hodowane albo wydobywane z dna mórz. Od dawna znano skuteczność wody i soli morskiej oraz alg, lecz dopiero w ostatnim czasie zajęto się badaniami nad ich wykorzystywaniem w przemyśle kosmetycznym.

Woda morska ma bardzo podobne właściwości do alg. Zawiera minerały a także mikroelementy, które mają zbliżony skład do struktury krwi ludzkiej. Dzięki temu substancje czynne są bardzo dobrze przyswajane przez skórę i nie powodują alergii.
Woda ta zalecana jest do spryskiwania skóry twarzy między zabiegami oraz do picia. Dostarcza ona organizmowi brakujących składników mineralnych, jednak przedawkowanie może prowadzić do choroby nerek. Wodę morską wydobywa się z dalekich obszarów Atlantyku, na dużej głębokości. Przy wydobywaniu zachowuje się ścisłe zasady higieny. Produkt sprzedaje się w puszkach.

Algi stosuje się także w maskach, kompresach i bandażach kojących. Tutaj wykorzystywane są algi liofilizowane i koloidy algowe. Koją podrażnienia skóry, stany zapalne oraz dają natychmiastowy efekt odprężenia.

Z różnych odmian alg produkuje się także ampułki. Zawarte w nich proteiny i mikroelementy w wyniku ekstrakcji zostają oczyszczone, a następnie zagęszczone. Przyjmują formę koncentratu.

Kiedy zalecamy kuracje algowe?

• w przypadku słabej jędrności skóry,
• zmęczenia nóg,
• skłonnościach do żylaków,
• potrzeby rozluźnienia mięśni grzbietu,
• pobudzenia receptorów stóp,
• pielęgnacji biustu,
• pielęgnacji dłoni i ramion.

Algi wykorzystywane w kosmetyce mają właściwości lecznicze:

• zwalczają wirusy,
• działają przeciwnowotworowo,
• rozkładają i redukują tłuszcz,
• regulują zawartość cukru,
• obniżają ciśnienie krwi,
• obniżają poziom cholesterolu,
• przyśpieszają gojenie,
• uzupełniają niedobór jodu w tarczycy,
• tamują krwawienie,
• działają ochronnie na błony śluzowe.

Algi brązowe są stosowane w w leczeniu zaburzeń jelitowych oraz żołądka. Wyciągi z alg neutralizują zatrucia spowodowane zanieczyszczeniem środowiska, substancjami radioaktywnymi, poprawiają stan flory jelitowej, leczą biegunki i wrzody żołądka.  Mają duże znaczenie dietetyczne. Stosowane są jako preparaty uzupełniające pożywienie, pomagają w leczeniu nadkwasoty i zgagi.

Glinki kosmetyczne stosowane są w kosmetyce od setek lat. Ich cenne właściwości znane były już w starożytności. Swoją moc czerpią z wnętrza Ziemi. Te naturalne surowce mineralne wydobywane z niedostępnych miejsc, głębokich pokładów gleby oraz jaskiń wolne są od zanieczyszczeń.
W połączeniu z wodą lub z naparem z ziół i olejem kosmetycznym, glinki mogą być wykorzystywane jako maseczki kosmetyczne na twarz, dekolt, włosy a także jako okłady na całe ciało. Dodatkowo znalazły zastosowanie w pudrach, ze względu na różnorodność kolorów bywają także dodatkami do mydeł. Oczyszczają skórę i dostarczają jej mikro (Si, Mg, Ca, Al, Fe, P) i makroelementów (Se, Zn, Mo, Cu). Mają również zdolność pochłaniania nadmiaru sebum i toksyn szkodliwych dla skóry.

Właściwości:

• bakteriobójcze,
• zabliźniające,
• absorbcyjne,
• remineralizujące,
• stymulujące,
• uaktywniające funkcje obronne organizmu.

Dzięki ich składnie mineralogicznym wyróżniamy 4 podstawowe rodzaje glinek.

1. Glinka zielona – jej pochodzenie jest krzemionkowo- alimuniowe. Działa odkażająco, gojąco, oczyszczająco, antyzmarszczkowo, ściąga i uelastycznia tkankę. Glinkę zieloną poleca się do pielęgnacji skory tłustej a także trądzikowej z wykwitami. Można stosować ją w przypadku leczenia drobnych skaleczeń, oparzeń, ukąszeń komara a także egzemy bądź łuszczycy.

2. Glinka biała – należy do łagodniejszych glinek, dzięki zawartości ok. 38% glinu. Poleca się ją do pielęgnacji cery suchej i wrażliwej. Można ją stosować jako zasypkę dla niemowląt a także w pielęgnacji odleżyn. Inaczej nazywana jest kaolinem. Działanie jej jest kojące i zabliźniające.

3. Glinka czerwona – w jej skład wchodzi krzem, glin, żelazo, wapń i mangan. Polecana jest do sery tłustej i wrażliwej. Pomaga w leczeniu trądzika różowatego, zapobiega powstawaniu teleangiektazji, wygładza cerę i ściąga pory.

4. Glinka żółta – skład jak i działanie przypomina glinkę czerwoną, jednak ta zawiera większą ilość żelaza, oczyszcza skórę oraz uzupełnia brakujące minerały w jej strukturze. Polecana jest do pielęgnacji cery tłustej, zszarzałej a także wrażliwej i normalnej.

Gdzie dostać glinki??

Dostępne są dwa rodzaje glinek:
- już rozrobione z wodą w postaci gotowej maseczki,
- glinki sypkie.

Te pierwsze powinny zostać zużyte za jednym razem, gdyż dłuższe przetrzymywanie otwartego produktu prowadzi do namnażania się grzybów i bakterii. Dostępne są w hurtowniach i drogeriach kosmetycznych.
Natomiast drugie można nabyć w aptekach. Aby sporządzić maseczkę potrzebna będzie woda, szpatułka do wymieszania, miseczka, pędzelek do nakładania jej na twarz. Specjalną miseczkę i szpatułkę można dostać w hurtowni kosmetycznej.