Pierwsze oznaki cellulitu pojawiają się na zewnętrznej stronie ud, bądź pośladkach. Możemy je rozpoznać za pomocą testu podstawowego. Skóra, która poddana jest testowi wykaże zaciemnione plamki jak i lekkie nierówności. Tak określamy pierwsze stadium cellulitu. Można go łatwo i szybko leczyć.

Drugie stadium. Rozpoznajemy je również dzięki testowi podstawowemu. Dodatkowo objawy choroby są dostrzegane gołym okiem. W momencie, gdy kobieta siedzi na twardej powierzchni, możemy oświetlić jej przykładowe udo bocznym światłem. W tym momencie zmiany stają się bardzo widoczne.

W trzecim stadium cellulitu jest on bardzo widoczny gołym okiem. Nie ma na to wpływu ani pozycja ciała, ani światło padające na skórę.

Wszystkie trzy etapy cellulitu wymagają innej terapii, dlatego tak ważne jest obserwowanie swojego ciała i sprawdzanie czy stan skóry nie pogarsza sie oraz na jakich partiach ciała pojawia się nowa “skórka pomarańczowa“. Cellulit może się rozprzestrzeniać… może “zaatakować” całe ciało. Początkowe stadium tego defektu obejmuje uda, później skórę pośladków, biodra, brzuch, biust, potem ramiona a  nawet twarz. Aby nie dopuścić do powstawania cellulitu, kobiety powinny wcześniej pomyśleć o profilaktyce. Profilaktyka jest nie tylko najlepszą formą ochrony a jednocześnie ma dobry wpływ na funkcjonowanie organizmu.

Metody zapobiegawcze to:

• właściwa dieta

• zdrowy tryb życia

• właściwa pielęgnacja ciała

a więcej szczegółów w kolejnych artykułach:)

Kobiety często mają problem w ocenie swojego stanu skóry. Chodzi nie tylko o jędrność, elastyczność ale także o stadium cellulitu. Diagnoza potrzebna jest aby skutecznie dobrać program pielęgnacyjny dla swojej skóry.

Metody diagnozowania skóry wykorzystywane do wykrycia cellulitu.

Jedną z metod jest podstawowy test na cellulit. Polega na objęciu środkowymi palcami i kciukami obu rąk fragment skóry na udzie  (patrz zdjęcie wyżej). Należy tak mocno nacisnąć skórę a jednocześnie ją wypchać ku górze aby dostrzec symptomy tzw. skórki pomarańczowej. Dzięki temu testowi można wykryć pierwsze objawy tego defektu. W momencie ucisku skóra ulega zniekształceniu, uwidaczniają się maleńkie wzniesienia oraz zagłębienia milimetrowej wysokości i szerokości, a między nimi niewielkie bruzdy.

Inną metodą jest termografia. Jest to diagnoza bardziej pracochłonna, ale również dokładniejsza. Wykorzystuje się w niej różnice temperatur. Polega na nałożeniu na miejsce, gdzie przypuszczalnie występuje defekt, specjalnej folii. W folii tej znajdują się ciekłe kryształy które podczas ogrzewania zaczynają świecić różnymi kolorami. Przedział temp. to od 29stopni Celsjusza do 31,5st. Przy niższej temperaturze barwi się na kolor brązowy lub żółty a wyższej na niebieski. W miejscu pojawienia się cellulitu tkanka jest nieco chłodniejsza. Na folii obserwować można wyraźne obrazy miejsc na których pojawiają się zmiany cellulitowe (mają ciemniejsze zabarwienie). Tego typu test można uznać za prawidłowo wykonany w momencie, gdy ciało podczas badania nie jest narażone na zmiany temperatury (ciepło-zimno).

Test podstawowy ma tę zaletę iż można go przeprowadzić zawsze i wszędzie nie zwracając uwagi na temperaturę otoczenia czy ciepło ciała. Również jest dokładny a wyników nie można sfałszować. Stosują go osoby dotknięte cellulitem jak i profesjonaliści.

Nazwa cellulitis, którą często spotykamy jest błędna. Końcówka “itis” jest stosowana w medycynie do określania stanu zapalnego tkanki. Kosmetyczny defekt skóry to cellulit. Jest to stwardnienie tkanki tłuszczowej na udach, pośladkach i biodrach. Skóra w tych miejscach jest nieładna, gąbczasta i ma nierównomierne zgrubienia oraz bruzdy. Oglądana pod szkłem powiększającym wyglądem przypomina skórkę pomarańczy.Stąd nazwa “skórka pomarańczowa“. Można ją również przyrównać do kwiatu kalafiora.

Na podstawie najnowszych badań tkanek wyodrębniono dwa rodzaje cellulitu:

• wodny
• lipidowy

Cellulit wodny: przez całe życie, począwszy od okresu dojrzewania w ciele kobiety odkłada się rezerwa wody i tłuszczów w tkankach,w celu przygotowania się do ewentualnej ciąży. Następuje wtedy przesunięcie wody i tłuszczów w kierunku zewnętrznej warstwy skóry i tkanki tłuszczowej. Pod koniec cyklu organizm pozbywa się tej “nadwyżki”, bardziej lub mniej skutecznie. Jeśli rytm hormonalny ulega zakłóceniu, to w tym momencie powstaje cellulit.

Cellulit lipidowy: zaczyna się już w głębokich warstwach skóry właściwej i poniżej w tkance łącznej, gdzie znajdują się komórki tłuszczowe. Pełnią one rolę zbiorników energii. Komórki gromadzą cukier i kwasy tłuszczowe dostarczane przez krew, tworząc z nich trójglicerydy. Po pewnym czasie następuje ich rozpad.

Jeżeli proces rozpadu nie przebiega prawidłowo, to cukier i tłuszcze zaczynają gromadzić się w komórkach, natomiast te powiększają się. Komórki są ściśle ułożone grupami, niczym winogrona. Całe grupy komórek pęcznieją i na powierzchni skóry tworzą guzki (określane mianem “skórki pomarańczowej”). Ponadto mogą być uciskane zakończenia nerwowe co również powoduje ból.

Komórki tłuszczowe, znajdujące się pomiędzy skórą właściwą a mięśniami mają zdolność do powiększania się. Jedynie w miejscach takich jak: powierzchnie dłoni, podeszew, skóry głowy komórki nie posiadają tej zdolności. Komórki tłuszczowe tworzą odrębną warstwę nazywaną podskórną tkanką tłuszczową. Komórki te mają wielkość główki od szpilki, lecz przy cellulicie powiększają się do rozmiarów ziarenka białej fasoli. Stają się obrzęknięte ze względu nagromadzenia się toksyn i zbędnych produktów przemiany materii.

Jeżeli chodzi o przyczyny powstawania cellulitu, to nie są one dostatecznie znane, jednakże sformułowano kilka hipotez:

• Według teorii hormonalnej, w okresie dojrzewania dochodzi do zatrzymania wody, co sprzyja rozwojowi cellulitu. Całe zjawisko objawia się stosunkowo gwałtownie.
• Teoria neurowegetatywna mówi o  zaburzeniach metabolizmu tłuszczów wynikające ze zwiększonego wydzielania adrenaliny (hormon zmniejszający rozpad adipocytów) w czasie stresu emocjonalnego. Zaobserwowano, że większość kobiet z cellulitem wykazuje stan nadmiernej motywacji i wyraźny niepokój.
• Teoria krążeniowa- cellulit jest często związany z zaburzeniami krążenia, które mogą mieć podłoże genetyczne, a ponadto są nasilone przez pewne nawyki postawy i typowe dla kobiet, które zakładają nogę na nogę.

Pierwszy etap cellulitu, niewidoczny gołym okiem, zaczyna się zastojem żylnym i limfatycznym oraz rozszerzeniem naczyń włosowatych. W trakcie następnych etapów zaburzenia krążenia uwydatniają się na skutek ucisku naczyń włosowatych przez komórki tłuszczowe, a następnie w wyniku zniszczenia kolejnych naczyń. Teoria receptorów adipocytarnych mówi nam, iż na komórkach tłuszczowych (adipocytach) zlokalizowane są dwa rodzaje receptorów: α – zmniejszające lipolizę czyli rozpad adipocytów i β – nasilające lipolizę. Jeżeli masa tłuszczowa wzrasta, zwiększa się też odpowiedź receptorów α. Stąd, im większe przybieranie masy, tym mniejsze szanse na ustąpienie cellulitu.

Reasumując jeżeli masz:

• zaburzenia układu trawiennego, nerwowego czy krążenia
• zaburzenia hormonalne
• niewłaściwie się odżywiasz
• masz uwarunkowania genetyczne

to jesteś bardzo podatna na powstawanie pomarańczowej skórki…

Nie należy się jednak martwić Cellulit nie jest chorobą, a jedynie defektem kosmetycznym. Co innego cellulitis…

Cellulit zwany skórką pomarańczową jest  chorobą tkanki tłuszczowej polegającą na zmianach obrzękowo- włóknisto- stwardnieniowych tkanki podskórnej. Właściwa nazwa medyczna to   lipodystrofia.

Nie należy mylić tego pojęcia z cellulitisem, ponieważ jest to zapalenie tkanki łącznej. Najczęściej lokalizuje się w okolicach ud i pośladków. Jest często źle definiowany i mylony z otyłością.

Otyłość i cellulit to dwa różne stany jednak często występują łącznie. Oba dotyczą tkanki tłuszczowej, jednak cellulit może pojawić się przy całkowitym braku otyłości. Otyłość natomiast jest uogólniona i nie musi powodować pojawienia się cellulitu. Tkanka tłuszczowa składa się z kolagenu, nielicznych fibroblastów, nie zawiera elastyny, gromadzą się w niej adipocyty. Jest to tkanka łączna luźna, tworząca tkankę podskórną i stanowiąca przedłużenie skóry.

Cellulit może występować u kobiet jak i u mężczyzn.

U kobiet jeżeli jest mało widoczny, bywa traktowany jako drugorzędowa cecha płciowa, nie jest uważany za stan chorobowy. Liczba adipocytów jest dwukrotnie większa niż u mężczyzny. W innych okolicach zraziki tłuszczowe są ograniczone przez przegrody, prostopadłe do powierzchni skóry i przechodzące do skory właściwej. Gromadzą się na brzuchu, udach i w okolicy lędźwiowej. Kiedy skóra jest ściśnięta, adipocyty penetrują w większym stopniu do skory właściwej, co powoduje w przypadku, gdy zraziki zwiększają wymiar powstanie skorki pomarańczowej, która jest początkowym objawem cellulitu.

U mężczyzn cellulit występuje tylko w stanach patologicznych, takich jak: zaburzenia wydzielania androgenów, leczenia estrogenami, raka prostaty. Zraziki tłuszczowe są małe i ograniczone przegrodami, przebiegającymi skośnie w stosunku do powierzchni skóry. Kiedy skora jest ściśnięta, zraziki ślizgają się jedne na drugich, nie powodując pojawienia się skórki pomarańczowej.

W momencie kiedy cellulit jest zaawansowany, obserwuje się przebudowę tkanki tłuszczowej czyli proliferację i przerost adipocytów oraz zmianę układu chemicznego tłuszczów w adipocytach, w związku z przyrostem nasyconych kwasów tłuszczowych a zmniejszającą się ilością tłuszczów nienasyconych. W momencie, gdy następuje znaczące przeładowanie tłuszczami, włókna kolagenu przekształcają się w tzw. pszczele gniazda. Wiązki kolagenu układają się wokół skupisk adipocytów w kolisty łuk i nasilają objaw skórki pomarańczowej. Występuje zwiększona polimeryzacja proteoglikanów powodująca zatrzymanie się wody w organizmie, co stwarza nam uczucie ciężkości. Ucisk naczyń krwionośnych powoduje zastój i upośledzoną eliminację metabolitów.